Franca dhe Gjermania i kanë bërë thirrje Bashkimit Evropian që të forcojë ndjeshëm mekanizmat e tij për mbrojtjen e ekonomisë dhe industrisë evropiane. Dy vendet kanë propozuar krijimin e një mekanizmi të ri që do t’i mundësonte BE-së të reagojë më shpejt ndaj shteteve ose praktikave që dëmtojnë interesat ekonomike të bllokut, në një kohë kur marrëdhëniet tregtare ndërkombëtare po shoqërohen gjithnjë e më shumë me presione politike dhe ekonomike.
Propozimi vjen në një periudhë kur vendet evropiane po përballen me shqetësime në rritje lidhur me konkurrencën ndërkombëtare, veçanërisht me praktikat që mund të shtrembërojnë kushtet e tregut. Parisi dhe Berlini argumentojnë se Bashkimi Evropian duhet të ketë në dispozicion mjete më të fuqishme për të mbrojtur kompanitë dhe sektorët strategjikë, sidomos kur politikat ekonomike të vendeve të tjera krijojnë avantazhe të padrejta në tregun evropian.
Sipas propozimit franko-gjerman, mekanizmi i ri nuk do të drejtohej zyrtarisht kundër një shteti të vetëm. Në vend të kësaj, ai do të fokusohej te praktikat që cenojnë konkurrencën, përfshirë dumping-un, subvencionet e gjera shtetërore dhe kufizimet që lidhen me konvertueshmërinë e monedhave. Dy qeveritë paralajmërojnë se shtrembërimet sistematike dhe të vazhdueshme të tregut mund të dëmtojnë bazën industriale të Evropës dhe të ndikojnë edhe në punësimin.
Në dokumentin e përbashkët të Francës dhe Gjermanisë theksohet nevoja që instrumentet ekzistuese të mbrojtjes tregtare të përdoren në mënyrë më të shpejtë dhe më efikase. Kjo do të përfshinte zhvillimin e më shumë hetimeve mbi praktikat tregtare dhe mundësinë e zgjerimit të masave mbrojtëse, në mënyrë që ato të mos kufizohen vetëm në një kompani apo produkt, por në raste të caktuara të mund të mbulojnë edhe sektorë të tërë të ekonomisë.
Një pjesë tjetër e propozimit lidhet me furnizimet kritike. Parisi dhe Berlini kërkojnë që kompanitë evropiane të mos varen në mënyrë të tepruar nga një burim i vetëm për produkte apo materiale që konsiderohen të rëndësishme për ekonominë dhe sigurinë e Evropës. Kjo synon të zvogëlojë rrezikun që ndërprerjet e furnizimit ose vendimet politike të një shteti tjetër të ndikojnë drejtpërdrejt në prodhimin dhe funksionimin e industrive evropiane.
Dy vendet propozojnë gjithashtu një instrument të ri që do t’i jepte mundësi Bashkimit Evropian të kufizonte qasjen në tregun e përbashkët për vendet që përdorin mjete politike ose ekonomike për të dëmtuar kushtet e konkurrencës së drejtë. Qëllimi do të ishte që BE-ja të mos mbetet vetëm në rolin e një reagimi pas dëmit, por të ketë mundësi të ndërhyjë më shpejt kur identifikohen praktika që kërcënojnë sektorët evropianë.
Një tjetër element i rëndësishëm është mënyra se si do të miratoheshin kundërmasat. Sipas propozimit, masat e propozuara nga Komisioni Evropian do të mund të hynin në fuqi përmes një procedure ku ato do të zbatoheshin nëse nuk kundërshtoheshin nga një shumicë e cilësuar e vendeve anëtare. Kjo do të synonte të shmangte proceset e gjata dhe të krijonte mundësi për reagim më të shpejtë në rastet kur interesat ekonomike të BE-së konsiderohen të rrezikuara.
Nga pala gjermane është kërkuar që mekanizmat e rinj, nëse krijohen, të mund të aktivizohen brenda një kohe shumë të shkurtër, potencialisht edhe brenda disa ditësh. Ideja është që BE-ja të mos ketë nevojë të kalojë nëpër procedura të gjata sa herë që përballet me një situatë të re tregtare, veçanërisht kur dëmi ndaj një sektori mund të ndodhë shumë shpejt.
Edhe pse në dokumentin franko-gjerman nuk përmendet drejtpërdrejt Kina si objektiv i mekanizmit të propozuar, diskutimi vjen në një periudhë kur marrëdhëniet tregtare mes BE-së dhe Kinës janë nën vëmendje të shtuar. Samiti i ardhshëm evropian pritet të trajtojë edhe çekuilibrat tregtarë me Kinën, ndërsa shqetësimet evropiane lidhen me konkurrencën në disa sektorë industrialë dhe me politikat që ndikojnë në kushtet e tregtisë ndërkombëtare.
Në këtë kuadër, Franca dhe Gjermania kërkojnë që Bashkimi Evropian të ndryshojë qasjen ndaj politikës tregtare dhe të jetë më i vendosur në mbrojtjen e interesave të veta. Sipas tyre, ekonomia dhe tregtia nuk mund të trajtohen më vetëm si çështje të ndara nga siguria politike, pasi vendimet ekonomike mund të përdoren edhe si instrument presioni ndaj shteteve dhe industrive.
Megjithatë, propozimet nuk janë ende rregulla të miratuara të Bashkimit Evropian. Për krijimin e instrumenteve të reja do të nevojiteshin procedura të mëtejshme dhe miratimi nga institucionet përkatëse të BE-së, përfshirë qeveritë e vendeve anëtare dhe Parlamentin Evropian. Prandaj, hapi i radhës do të jetë diskutimi politik dhe institucional mbi mënyrën se si këto ide mund të shndërrohen në mekanizma konkretë të politikës tregtare evropiane.
Në thelb, nisma franko-gjermane synon që Evropa të ketë më shumë mundësi për të mbrojtur industrinë, vendet e punës dhe sigurinë e furnizimeve, duke reaguar më shpejt ndaj praktikave që konsiderohen të dëmshme. Për Francën dhe Gjermaninë, forcimi i këtyre mekanizmave është bërë më urgjent në një ekonomi globale ku konkurrenca po bëhet gjithnjë më e ashpër dhe ku tregtia po ndërthuret gjithnjë e më shumë me interesat strategjike dhe politike të shteteve.